نیلوفر

بگذار....!بگذر...!

be-yaadet — Fri, 11 Jul 2008 12:50:18 GMT

طناز ترین خاطره ام بیا تا ساعتی نوازشت کنم....مرا به آغوش گیر و سخن مگو!تنها سکوت کن...بگذار گرمای جاریه رگ هایت چون نوری زندگی بخش تن خسته ام به خویش کشد!...و آرام گیرد...سرم را که روی شانه ی خاطرات گذشته می گذارم آرام بخوابم و زیر پلک هایم تو را ببینم که دست هایت را به وسعت عشق گشوده ای...و من با شوق...بال می گشایم...تا رسیدن به مرز دستان عاشقت پرواز می کنم...پرواز...

بگذار تنها برق نگاه پر از شوقت را میان نگاهم تا ابدیتی جاری نگاه دارم!نگاه پر از شوقی که تن سردم را چون پاره هیزمی جدا از آتش افتاده در مسیر باد می سوزاند و شعله ورش می کرد!...نگاهی آن چنان عاشق که برق نگاهش به خاطر تمام عابران آشنا و غریب تا ابد نقش بسته!...آن چنان پر شور...آن چنان گرم...که حتی ز پشت قاب خاک گرفته ی روزهای رفته همچنان سوزان به من خیره شده...همان طور پر از شوق...

بگذار دست هایم که در افق به دستانت گره می خورد آغاز رقصی باشد پایدار...!دست های مهربانت را که به دستان سردم پیوند می زنی طلوع تا غروب...غروب تا طلوع باهم برقصیم و عاشقان نشسته به کنج عزلت اتاق خیره به پنجره ی دلتنگی را به رقص درآوریم...!می خواهم ستاره ها آن قدر چشمک بزنند تا چشم هایشان خسته شود...و بخوابند!مثل من ...میان نگاه عاشقت که به آغوشم کشیده...

بگذار شیرین باشم!شیرین...!من آماده ام!...اسبت را زین نکن!من نه اسب می خواهم و نه هیچ!...تنها نگاه پر از شوقت را و گام هایی عاشق که همگام با من بیاییند و خسته که می شوند توی چشم هایم خستگی شان را دربیاورند!...می خواهم فرهاد باشی برای شیرین ترین قصه ی من...!و خاطرات رفته را که تلخ به کام می آیند لیلا کنم برای جنون چشمان همیشه عاشقت.. بگذار لباس کهنه ی دلتنگی را از تن در آوریم...هیچ قلب مهربانی سزاوار پوشیدن این لباس کهنه نیست...می خواهم لباس ها را دریده ببینم...

بگذار خورشید را رها کنم و با تو به مهمانی ستاره ها و شب تاب ها بیایم!مهتاب نگاهت میان خورشید روزگارم دیده نشد...با تو به شب می آیم که جاویدان باشی!...و من گندمی میان گندمزارهای آفتاب خورده...آفتابگردانی که با تو به شب می آید تا مهشید باشد برای شب دلتنگی هایت...!برای نگاه مهتابگونه ات بر پیکر خسته ام...

بگذار دنیا و آدم هایش هرچه هستند باشند...برای خودشانند!بگذار هرکه هرچه می خواهد بگوید...بگذار تو را به دور دست های آسمان بفرستند و مرا به قعر زمین!...مگر خیال آسمانی مان را هم می توانند تبعید کنند؟مگر عشق هم تبعید شدنیست؟...مگر از نور تا نور راهیست؟هرچند ظلمتی به قدمت هزار سال میانشان نشسته باشد...

پ ن:من عاشقانه سنگ رویاهامو میون سینه ی جعبه ی موسیقی نگه می دارم!تا همیشه!

پ ن:می خواهم تنها با زیبایی ها زندگی کنم...دیگر زشتی ها در خاطراتم جایی ندارند!

"نیلوفر قصه ها"

او تو را نمی فهمد!

be-yaadet — Thu, 03 Jul 2008 15:15:18 GMT

نیلوفر غریب و دلتنگ برکه های خفته و بیدار...با کدامین نفس صبح آشتی داده شدی؟و با کدامین غروبه ناگاه و یکباره گلبرگ هایت دانه دانه بر تن خیس و عریان آب ریخت و تو ماندی و تنها یک برگ بزرگ که تنها یادگار گلبرگ های خاطره اش شیرین به روی آب می رقصند!درست رو به روی چشمان قبض شده اش...

به چشم هایت که نگاه می کنم ناباورانه قضاوت بی عدلشان را خیره مانده ای!...بغضت برای چیست عزیزم؟نمی خواهد بفهمد...!!شاید هم نمی تواند که بفهمد!...نترس عزیزکم...شاید روزی توانست درک کند...توانست که بفهمد...!خداوند هنوز زنده است...همیشه پایدار است!مگر دستانت را میان دستان مهربانش نسپرده ای؟خداوند تو را می داند...می فهمد!...چه باک اگر...!."".می دانم که او تو را نمی فهمد!"""...

آه نیلوفرکم!نیلوفر نازم...چقدر تو را فراموش کرده ام؟!...چقدر باورت نداشته ام!...چقدر دیر یافتمت که چقدر معصومی!...."""که در پس این چهره که هزار رنگ و افسون گر می نماید هیچ کس باور نداشت که تو نه آن چنانی که می اندیشند!..."""

دیر یافتمت عزیزکم...مرا ببخش!بیش از آنکه خشم و کین شان را سزاوار باشی شفقتشان را نیازمندی!آن قدر ساده و مهربان شدی درست مثل روزهای اولت...!چقدر گم کرده بودم تو را!....چقدر ندیده بودمت!...در کدامین پستوی دلم جا گرفته بودی که نایافته بودی؟!که تازه یافتمت!

آه نیلوفریه من...نیلوفریه عزیزم!دخترک کوچک و آرام و بی صدایی که درون این کالبد پر وسوسه ی افسون گر نشسته ای!معصوم ترینه کودکانی که دیر یافتمشان و هرگز به چشم هیچ کس دیده نشده اند!...آن قدر بکر که حتی پری های کف اقیانوس نیز این چنین نبوده اند!...چشمان معصومت رقص گل اقاقی و پیچشش به دور دیوارهای عشق را به خاطرم می آورد!که چگونه تن نحیفت استوار شد...و چگونه باورت نکردند!...نیلوفریه من!

آن هنگام که محبتت چکه چکه از چشم هایت چکامه وار فرو ریختند و خشم چشیدی به جای هر قطره...!!باز چشم هایت را بستی و سکوت کردی و دم برنیاوردی...!و خشم و کین شان را پایانی نبود...بغضت چقدر عمیق به گلویت نشسته عزیزکم!بگذار این بار تنها من تو را دوست بدارم و تو مرا...!مگر نه آنکه تو در درون منی و حال تازه یافتمت درست مثل روزهای آغاز تولد....!تولد دوباره من...!

پ ن: چرا هنوز ساده لوحانه هنوز سنگ رویاهامو تو جعبه موسیقیم نگه می دارم؟...

پ ن:خوب می دونم که هرگز درک نمی کنی...اما ایمان دارم به همان خدای اسمان ها و زمین و من! قسم که روزی خواهی فهمید!شک نکن!

"نیلوفر غریب قصه ها...!"

رفتن تقدیر بود نه تقصیر!

be-yaadet — Tue, 01 Jul 2008 06:23:18 GMT

غزل غزل ترانه ی زندگی ام جاری می شود و خاطرات درون مردمک چشمانم می چرخند و از گوشه ی چشمان نیمه بازم فرو می افتند به روی ورق های دفتر سفیدم ...و قطره قطره می نویسند واژه های دل گرفته ام را...دستانم دیگر یاری نمی کنند...چشم هایم می نویسند!دست هایم یخ زده اند...خشکیده اند...

نیمه شب سراسیمه عرق سرد روی پیشانی ام نشسته از خواب می پرم...رویایم کابوس شده!کابوس...!تمام جانم یکباره فرو می ریزد روی تختخواب آشفتگی هایم...پنجره باز است...باد می وزد...پرده موهای خیسم را در آغوش می کشد...عرق سرد پیشانی ام لب های خشکیده ام...پیش از خواب کاسه آبی کنار پنجره گذاشته بودم تصویر ماه درونش افتاده بود!دلم درد می کرد!...قسمتم تنها همین بود!نوشیدمش!

قلبم بزرگ شده...ورم کرده!آن قدر هوای فشرده ی غم به زور ریه های زمان به قلب نهیب خورده ام فرو بردم که آن قدر بزرگ شد که دیگر جایی نداشت برای حتی یک تنفس از هوای پر از غم روزهای رفته و مانده ام!...آن قدر سوزن و تیغ درون قلبم فرو رفته...و آن قدر هوای گرفته و فشرده ی غم که هیچ یک دیگری را درمان نمی شود!

تنها برای آنچه که زیباست...برای آنکه زیبا بماند چمدانت را می بندی به رفتن!...چشم هایت درست مثل لب هایت سکوت کرده اند!...چرا چشم هایت دم برنیاوردند فریاد نزدند که چمدانت را بسته ای زیرا اجبار سهم ماست!...می روی چرا که این گونه بایسته بوده!....چشم هایت چرا دم برنیاوردند درست مثل لب های خشکیده ات سکوت کردند!چرا فریاد برنیاوردند:" رفتن تقدیر توست و نه تقصیر تو!! "

پ ن:قصه هایم را گم کرده ام!و خودم را نیز در آنان....

پ ن:من هنوز سنگ رویاهامو توی جعبه موسیقی نگه می دارم!

پ ن:۱پاراگراف از این پست نانوسته مونده!

"نیلوفر قصه ها"

و من متولد شدم...

be-yaadet — Sat, 21 Jun 2008 07:02:34 GMT

سلام...

درست همان لحظه که متولد شدم...درست همان لحظه که ماه در سیاهی آسمان تار شب به دنبال راه روشنی می گشت...دستان کوچک و ناتوان کودکی میان تلاطم روزمرگی خفته و درگیر به دنبال چند وجب جا...تنها چند وجب در دل آدم ها می گشت...

به زلالی اشک های روانش ماه گونه اش بوسید و دلش را به چشمک ستاره هایش روشن کرد...آن قدر روشن که تنها سرشته ی احساس باشد و بس...و اگر دلتنگ شد تنها نگاهش به سوی او باشد و بس...!...و دست گرم فرشته ای به نام مادر...!...تنها زمانی که امنیت شیرین ترین کلام زندگی اش بود!

و نیلوفر قصه های به حقیقت ناپیوسته...رویاهای نیمه تمام...خواب های نورسیده و آشفته....قصه های شور و شیرین...دختر تمام برکه های آبی نایافته و نادیده متولد شد...آن هنگام که تصویر ماه درون آب افتاد............

پ ن:ممنون از دوست خوبم که پست قبل رو به جای من ثبت کرد و از خودش حتی نامی نبرد!

پ ن:ممنون از دل های مهربونتون!!

"نیلوفر قصه ها..."

دلم گرفته است...

be-yaadet — Fri, 20 Jun 2008 18:44:18 GMT

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

***

پ. ن:

۱-از تمام دوستان که با پیام های محبت آمیزشون جشن تولدم را تبریک گفتند

و تو این مدت تنهام نذاشتن صمیمانه تشکر میکنم.

۲- شنبه با یه آپ جدید در خدمتتون هستم. (فعلا این آپ نصفه نیمه رو داشته باشین تا شنبه)

دلتنگ تر از همیشه!!خدای من پناهم باش!

be-yaadet — Tue, 03 Jun 2008 22:36:18 GMT

تصویر رویایم به روی پنجره نقش بسته...و انعکاس تنهایی غریب و دلتنگی ای مه آلود که روی شیشه پنجره بخار کرده...!نفس هایم گواهند و قطره های زلال اشک با شبنم که به رقص در آمده اند ...!درست توی قاب پنجره ی قلبم که آرام آرام می بندمش به روی تمام رهگذرها و عابران...

و تو که این سوی پنجره ایستاده ای و نه آن سوی!...تو را که نیمه شب ها با صدای آوای لالاییت عاشق به خواب می روم!آن قدر عاشق که از هرم بوسه ات به روی گونه هایم از قاب نگاهم شبنمی می جوشد و تا به آغوش لبخند تازه شکفته ام با شوق می دود...

دست که می کشی میان موهایم ...نوازشم که می کنی...مرا که عاشقانه به آغوش می فشاریم آن گونه که کودکی هایم تو را یافته بودم دوباره از نو می یابمت!و عاشقانه زیر لب زمزمه می کنم...خدای من می شود امشب هم به آغوش تو بخوابم؟...تنها همین یک شب را...!قول می دهم!!و تو خوب می دانی این دروغ کودکانه ی شیرین را!خوب می دانی که تو را هر شب و هر روز می خواهمت!خودخواهانه آغوشت را..هرم حضورت را میان نفس های پر از تشویشم!

بیا خدا...بیا...ببوسم ..به آغوش بگیرم...نگاهم کن...بگذار آرام بگیرم!مگر جز آغوش تو آغوش دیگری هم برای دل هزار پاره ام مانده؟...هزار بار از خودم و از تصویر توی آینه...از تمام صورتک ها گریختم...دیوارهای سیاه و نیمه ریخته ی جنون و ترس ...پر از هراس...از این سوی به آن سوی!پرم از گریز...تو را می خواهم تا به آغوش بفشاریم و آرام توی گوشم بخوانی که من اینجایم!اینجا...نترس کودک 6ساله ی12سال پیش!!

بگذار این بار نگویم که چقدر عاجزانه می خواهمت!بگذار این بار نگویم که دلم هزار پاره شده آتش گرفته سوخته خاکستر شده و تو نمی دانم چرا باز هم هیچ نگفتی!

اگر این بار هم هیچ نگویی به نگاه مهربانت قسم می روم زیر باران"" ام یجیب"" می خوانم...آن قدر که خیس خیس شوم...می خوابم درست روی سنگفرش های خیابان تا بگویند دیوانه ام...

به سکوت هزار ساله ات قسم زیر باران می رقصم و سر می کوبم به دیوارها...آن قدر می نشینم تا به قول مادربزرگ سینه پهلو کنم...شاید دلت به حال سرفه ها و سینه ی پر دردم سوخت!...شاید دوباره به آغوش کشیدی ام! بوسیدی ام!نوازشم کردی و آرام توی گوشم زمزمه کردی من اینجایم...نترس...بیا...نترس تو را بخشیده ام!چه می خواهی بگو تا عاشقانه بر تو ببخشم!

و عشق...و عشق...و عشق...

و تو...وتو...وتو...

و من...و من...و من...

خدای من در همین نزدیکیست!

"نیلوفر قصه ها...قصه های تو...دلتنگ تر از همیشه!"

دلتنگی راه گلومو بسته!...فقط تو می دونی و تو می تونی منو از دلتنگی رها کنی!پس بیا...خدای من...

...

رویای من تمام شده بود!...است!!!

be-yaadet — Fri, 30 May 2008 08:23:18 GMT

صبح که بیدار شدم چقدر آروم بودم...لبخندم به درخشندگی یک رویا...!اما دلم...دلم انگار سنگین می زد...راهش گرفته بود!...یه بغض تو گلوم نشست...من بیدار شده بودم!رویای من تمام شده بود...!رویایی که دوباره به خوابم نمی آمد...و نه حتی به بیداری...

و رویای من متولد شد...

و من فراموش کرده بودم تولد رویایم را تبریک بگویم...

و رویایم کابوس شد برای سوزاندن تمام لحظه های خوب!برای سوزاندن تمام رویاها...

رویایم دیگر رویا نبود تا بمانم برای هزار بار از نو متولد شدنش در من...

و هزار بار متولد شدن من از نو....

رویایم تمام شده بود!...تمام شده است!....

رویا...کابوس شده بود!

"نیلوفر قصه ها"

از دل گرفته ی من....!

be-yaadet — Wed, 21 May 2008 06:52:18 GMT

از هوای گرفته ی اینجا تا دل ابریه من راه درازی نیست...!از سکوت مبهم و بغض نشکنی که درسته توی گلوم گیر کرده و مثل یه ماهیه زنده که برای رهایی مدام خودشو به در و دیوار می کوبه توی گلوم لیز می خوره...پیچ و تاب می خوره...

از سردیه هوای اینجا...تا سردی غریبی که تموم وجودمو گرفته و من دیگه من نیستم!...دارم یخ می زنم...و یخ هام از سردیه زیاد و فشردگی حجم احساسات درونیم ترک می خورن و درست مثل خرده شیشه به زیر پاهام می ریزن تا انگشت های پامو زخمی کنند و باز بمونم از راهی که می خواستم...روزی می خواستم بروم...

هزار بار نوشتم...نامه ای که هرگز به مقصد نمی رسد...!و تو بی بازگشتی!و من باید بی بازگشت باشم!...چرا که دیگر بودن و ماندن مفهومی ندارد...تمام مفاهیممان را گم کرده ایم!آرزوهایمان پاک شده اند...و من و تو مجبوریم به پاک شدن!

خیال هایم توی ذهنم دور می زنند...۱۴ساعت خوابیده ام!و چه دیده ام جز تو؟جز خودم؟...و پاک کن هایی که از بس نامه های نانوشته ام به تو را پاک کرده اند و هنوز حرف مانده توی گلویم...سیاه شده اند!همه ی پاک کن هایم سیاه شده اند!

در دلم هیچ چیز نیست...نه امید و نه نا امیدی و نه غم و نه شادی...پوچیه مضحکی درونم قلیان می کند...!خودم را درست مثل نوجوانی هایم گم کرده ام...درست مثل روزهای اول درد بلوغ...!همان روزها که ساعت ها زیر پنجره اتاق روی تختم دراز می کشیدم و پرده سراسیمه خودش را به صورتم می کوبید و من مست بودم و از دنیا دور و در درون خودم به دنبال نیلوفری می گشتم که نبود...که بود اما نمی دانست در کدام گوشه ی چهاردیواریه بی نهایت ذهنش...

همیشه قصه ی راه ها و جاده ها...و تو می دانی که باید بروی حتی اگر نخواهی!!حتی اگر دلت نخواهد تو مجبوری بروی چون راهی برای ماندن نیست...چون راهی برای بازگشت هم نیست!...می دانی باید بروی چون دیگر بس است!...دیگر باید کمی هم به خودت بیندیشی و به دیگران!!بیندیشی که واقعا چه چیز بهتر خواهد بود حتی اگر دلت نخواهد!حتی اگر دلت نگذارد...از سینه برونش می افکنی پرتش می کنی توی دریا...همانجا که روزی تپیدن گرفته بود!....

و من سکوت می کنم برای خاطر تمام حرف های نگفته ام و تا ابد ناگفته ام!...لب از لب نمی گشایم اما ذهنم خیالم...اینان همیشه از آن منند و سرشار از آنچه که دوست دارم باشد!حتی اگر در واقعیت مجبور باشم برای خاطر همه ...برای خاطر آنکه اینگونه درست است ترک گویمش!...زندگی جاریست حتی اگر زندگی نکنم و زنده باشم...تنها!...و این تنهایی اگرچه دلگیر...اگرچه غمگین...شیرین است وقتی نفس عمیقی می کشی و به آسمان چشم می دوزی و می دانی خدایی آن بالاست که ترکت نکرده...که جز خیر بدرقه راه هیچ بنده ای نکرده...

و خداوند تمام هستی است!...تمام هستی...

"نیلوفر قصه ها"

چرا نیلوفری یاد نگرفته بود خودش را هم کمی دوست بدارد!

be-yaadet — Fri, 09 May 2008 10:26:18 GMT

دلم پیچ می زند توی افکارم...دور می زند می چرخد ویراز می دهد بوق می زند جلو می رود عقب می ماند...کجای راهم؟چرا راه های مغزم بهم گره خورده اند؟چرا دست اندازهای ذهنم سرعت گیرهای عقلم دلم را جواب نکرده اند؟چرا مامورهای سر چهار راه زندگی توقیفم نکرده اند تا درست رانندگی کردن را به دلم بیاموزند؟...چرا یادم ندادند همان قدر که دیگران را دوست داری کمی هم خودت را دوست بدار!...تنها کمی خودت را دوست بدار!!

چرا نیلوفری یاد نگرفته بود اگر بی دریغ و بی شرط اطرافیانش را دوست بدارد جوابش نوش نیست که نیش است!!چرا نیلوفری نیاموخته بود زلال که باشی سنگ های کف رودخانه ی دلت را می بینند و برمی دارند و دوباره پرتاب می کنند رو به خودت تا روانی جویبار زلالت را آشوب کنند آشفته کنند و بشکنند تمام حرمتی که برای زلالی آب و رقص آفتاب در دل داری!

حسرت به دل روزهایی مانده ام که رفت...روزهایی که فکر می کردم به شادیست!اما تنها برای رنج من آفریده شده بودند!نه قدر گذشت هایم را دانستند...نه مهربانی هایم را به خاطر سپردند و نه آنچه را که تنها احساس است و بس باور کردند!در این زمانه چه کسی تنها برای احساست با تو می ماند؟چه کسی نیمی از گذشتی را که داشته ای...نیمی از محبتت را به تو پس خواهد داد؟چه کسی جز تو می تواند به تو بیندیشد...و تو خودت به دیگران اندیشیده ای!...

!گذشت کرده ام و بی گذشت تر شده اند!گویی گذشت و محبت وظیفه ی من است!گویی خداوند مرا آفریده تا تنها گذشت کنم و محبت و در برابرش آنان تنها بی گذشتی و بی حرمتی!!!شیشه ی وجودم مدام صیقل خورد و آن قدر نازک شد...و دلهاشان آن قدر سخت شد که سنگ شد!چطور زلال بی دریغ محبت را زیر سوال می برند؟چطور گذشت ها را فداکاری ها را وظیفه می دانند!

نمی دانم چگونه می شود برای بزرگ نشان دادن خود تبر برداشت و به ریشه ی دیگران زد...کلنگ برداشت و به دیوار خانه ای استوار زد...تا خرد شود..آن قدر خرد که تو در برابرش بزرگ جلوه کنی!چگونه کوچکی خود را با کوچک کردن دیگری بزرگ جلوه می دهند؟!...چطور نفس های حبس شده درون سینه ات را می شمارند و باز می گویند نفس نکش!دم برنیاور...!

خسته شدن مگر چگونه است؟...مگر خسته شدن چگونه است؟...جز آنکه دیگر ذهنت قفل می کند دستانت بی رمق در کنار پیکر وا رفته ات دراز می کشند و چشمانت آن قدر درد می کنند...آن قدر درد می کنند که دیگر حتی نمی توانند قطره ای اشک بریزند!...

برای خاطر هرآنچه که بود...هرآنچه که نیست!هرآنچه که رفت و هرآنچه که ماند...

دیگر نه می دانم چه شده نه می خواهم بدانم!می خواهم چشم هایم را ببندم و آرام باشم!!دیگر نه قطره خونی به فنا دهم و نه اشکی به شب تار...!مگر این روزها کسی قدر و قیمت این قطره ها را می داند؟..مگر این روزها کسی می فهمد که گذشت...محبت...و به فکر دیگری بودن یعنی چه؟...و اگر زلال باشی...دیگر نمی شناسنت!دیگر نمی خواهندت...دیگر طردت می کنند یا آن قدر تو را درگیر خودشان و خودخواهی شان کرده اند که تو را دیگر نمی بینند!

و چقدر خوشحالم از آنکه خداوند من را می داند...من را می فهمد و من او را دارم!و او همیشه راه را به من نشان می دهد...

""نیلوفر قصه ها...هنوز هم قصه ها""

نیلوفر تمام قصه های نامعلوم........

be-yaadet — Sun, 20 Apr 2008 08:28:18 GMT

دارم از یه راه دور از خونه...از یه دل گرفته و یه غم عظیمی که تازگی ها وجودمو گرفته می نویسم...

دارم می نویسم تا شاید مثل همیشه آروم بشم...!!زخم هایم حقیقتا نمک سود شده اند!...اشک هایم حقیقتا سیل شده اند...!!خونم جاری تر از جویبارها میان قلب گرفته و تنگم نفوذ می کنند...اما هوایی نیست تا دوباره جریان یابند...رسوب می کنند...گچ می بندند..می خوام اگرچه قلبم سنگ نمی شود دورش حصار و لایه ای از سنگ رسوبین بیافرینم تا هرگز برای تازه واردی نتپد!تنها یاد خاطرات قدیمی را میان حصار رسوب گرفته اش تنها برای خودش...و خودش نگه دارد!!...

نمی خواهم این بار نه غصه هایم را قسمت کنم نه دردهایم را و نه هرگز خاطراتم را!!می خواهم درست مثل کودکی حسود باشم که هرچه دارد تنها برای خودش می خواهد اگرچه زجرکش تنهایی هایش شود...و زجرکش نداشتن یک همبازی!اسباب بازی هایم را...حقیقت هایم را...وجودم را با هیچ کس قسمت نخوهم کرد!....

می خواهم چشم باز کنم و چشم بدوزم به سوزن سرم...به سوزنی که بارها زدند و خون از آن جاری شد و ریخت پای تخت...!قطره قطره محلول...!...خون خودم!!برای اولین بار از جریان این قطره ها و بر زمین ریختنشان نمی هراسم...!نگاهش می کنم...دوست دارم لمسشان کنم...دست بکشم!!دست هایم قرمزند...!خیسند...!اما گرم نیستند!سردند...!تنم می لرزد...!

به اشک هایم می خندم...!نمی خواهم هیچ کس را ببینم!می خواهم خونم بپاشد روی دیوار...روی دفترم...روی زمین!...تنها فشارم پایین آمده !تنها برای اشک هایم می خواهند سرم بزنم!اما نمی شود...خونم رقیق شده...پرستار ناشیست!!آن قدر ناشی که بلد نیست یک سرم ساده بزند و پنج بار دستم را می درّد...و من دیگر درد سوزن ها و ریختن خون ها و سردی بدنم برایم بی ارزش تر از همیشه است...

هیچ کس نمی فهمد!!من بچه نیستم...!حرف هایم برای خاطر عاشق شدن کودکانه...یا دل سردن های بی بهانه...یا چیزی چونان که تنها حماقت است و بس نیست!درد من بسی بزرگ تر است...!درد من بسی عظیم تر است و قلبم را میان مشت های بزرگ و سفتش گرفته می فشارد مچاله می کند قطره قطره خونم...قلبم...به زمین می ریزد...روی دفترها می پاشد...لرزش دست هایم چند روزیست که پایان ندارد...نمی خواهم جواب هیچ کس را بدهم...می خواهم تنها باشم!میان تنهایی ام گم شوم...!!

نه دیوانه ام و نه افسرده!تنها می خواهم بگذرم و کنار بیایم...با سرنوشت!با آنچه که هنوز با تمام پستی اش به او معتقدم!که اگر این تقدیر پست برایم چیزی نوشته باشد...چه بخواهم چه نخواهم این بار همان خواهد شد...!پس در انتظار این تقدیر می مانم...!شاید روزی برگشتم...به پشت سرم نگاه کردم و دیدم که تنها آمده ام اما نباید می آمدم...و اگر هنوز به پاکی افسانه ها ایمان داشتم...زندگی را از نو رقم خواهم زد...و اگر دیر نباشد...که استادم همیشه گفت:به ناگاه چقدر زود دیر می شود....

مرا برای خاطر تمام لحظه های به خواب رفته ام...گویا خودخواهانه ام...و گویا دیگربینانه ام...برای خاطر تمام خوشی ها و بدی ها...!تمام گل ها و قاصدک و شاپرک ها...تمام سنگ ها و صدف ها...تمام موج های خیس ساحل و تخته سنگ ها...تمام درخت های سپیدار و کاج...تمام نیمه شب ها...تمام خواب ها...تمام گرمی ها...و گاه سردی ها!...تمام دیوانگی های سرگشته ام...تمام جنون های به یکباره ام ببخش....ببخش پرنیان قصه ها....!نردبان من تا به اوج قصه ها...تا به خواب خدا...!

و دیگر تمام بغض ها و حر ف های ناگفته ام را به غربت پست و رذل و موذیانه ی این فاصله ها می فروشم...!چون جز او کسی خریدارش نیست....!

دل تنگم را برای خاطر تمام لحظه های از دست رفته و خواب های کابوس شده بپذیر پرنیان قصه های کودکی...!این تمام داراییه من است!جز آن نه چیزی دارم و نه چیزی بیش و کم خواهم داشت........

"نیلوفر قصه های نامعلوم...."